In deze bedrieglijk bescheiden film is de jonge verkoopmedewerkster Manhee voor haar werk aanwezig op het Filmfestival van Cannes, wanneer ze plotseling wordt ontslagen door haar baas, die haar beschuldigt van “oneerlijkheid”. Ondertussen dwaalt Claire, een Parijse lerares die het festival voor het eerst bezoekt, door de straten met haar Polaroidcamera. Ze is ervan overtuigd dat foto’s een transformerende kracht hebben en ons in staat stellen dingen op een andere manier te zien. Wanneer Claire toevallig Manhee ontmoet en met haar bevriend raakt, wordt dit onwaarschijnlijke duo een soort detectivekoppel. Terwijl ze zich door de zijstraatjes en cafés van Cannes bewegen, ver weg van de glitter en drukte van het festival, puzzelen ze de omstandigheden van Manhee’s ontslag bij elkaar en ontwikkelen ze gaandeweg nieuwe perspectieven op het leven.
“Artistiek ongecompliceerd - de camera staat liefst stil en mocht Hong dichterbij willen komen, dan kiest hij voor een simpele zoom-in - legt de filmmaker de nadruk op dialoog. Open en uitnodigend, intellectueel moeilijkdoenerig, confrontatievermijdend en onoprecht: Hong is gefascineerd door menselijke interactie.”
Remke de Lange / Trouw
,“Hij [Hong Sangsoo] schrijft geen scenario’s meer, maar neemt simpelweg een situatie, een groep acteurs en wat locaties als uitgangspunt. Iedere ochtend staat hij belachelijk vroeg op om de scènes van die dag te schrijven, die de acteurs overdag in een halfuurtje mogen instuderen voordat ze worden gedraaid, en ‘s avonds werkt Hong aan een eerste montage. Op basis daarvan herhaalt het proces zich de volgende dag, net zolang tot er weer een film af is.”
Joost Broeren / Filmkrant
