Meeuwen sterven in de haven was de eerste Belgische film die in de officiële competitie van het filmfestival van Cannes werd opgenomen. Deze pessimistische grootstadskreet, muzikaal ondersteund door de score van Jack Sels en Max Damasse, tekent in sterk expressionistisch belichte zwart-witbeelden de dooltocht van een getormenteerde man (Julien Schoenaerts) in de kosmopolitische havenstad Antwerpen. Alleen bij een weeskind en twee gedesillusioneerde vrouwen kan hij rekenen op begrip. Schatplichtig aan het poëtisch realisme van de vooroorlogse Franse cinema, straalt dit samenspel van broeierig drama en thriller een eigen expressieve kracht uit. Het intelligente gebruik van symbolen komt tot uiting in de beelden van de desolate industrieterreinen, verlaten dokken, groezelige arme buurten en onpersoonlijke, grote, moderne gebouwen.
“Wat ik er persoonlijk fantastisch aan vind, nog altijd, is dat er zo weinig tekst is. Alles wordt gezegd met beelden, met mimiek. En het is ook een historisch tijdsdocument. Het toont een versie van Antwerpen die intussen allang niet meer bestaat. De gebouwen, de haven, de straten alles is veranderd. Dankzij Meeuwen sterven in de haven kan de kijker nog even terug naar de tijd die weg is. Op de persvoorstelling zij Fred: ‘Antwerpen is een schone actrice.’ Toen begreep ik het niet. Nu besef ik dat hij gelijk had. De stad was de mooiste actrice.”
Tine Balder (actrice)
,“Het was de eerste Belgische film die vergeleken werd met buitenlandse titels. Dat was nog nooit gebeurd. In de films die tot dan toe waren gemaakt, speelden er telkens goede acteurs mee, maar het waren geen filmacteurs. Ze speelden theater voor de camera. Film vraagt een andere aanpak, het is een compleet ander verhaal. In Meeuwen sterven in de haven werd die voor het eerst ontwikkeld.”
Tine Balder (actrice)
