Een onderzoekende essayfilm waarin Harun Farocki de complexe verwevenheid tussen het leger en de chemische industrie onder de loep neemt. “Als we jullie beelden van napalm slachtoffers laten zien, zullen jullie je ogen sluiten. Je sluit je ogen voor de beelden. Daarna sluit je ze voor de herinnering. En vervolgens sluit je je ogen voor de feiten”, stelt Farocki aan het begin van de film. De leidende vraag is hoe de wreedheid van napalm in beeld kan worden gebracht zonder de kijker weg te doen kijken. Door de laboratoria en kantoren van Dow Chemical te reconstrueren – een Amerikaans chemiebedrijf dat zowel napalm voor de Vietnamoorlog als alledaagse huishoudelijke apparaten zoals stofzuigers produceerde – benadert Farocki de gruwelen van de moderne oorlogsvoering van een afstand. In plaats van dramatisering kiest hij voor een analytisch overzicht van de afgescheiden rollen die wetenschappers en ingenieurs spelen bij de productie van massavernietigingswapens. Een sober maar indringend relaas van de ingewikkelde relaties tussen industrie, politiek en geweld.
"Ontleden, om vervolgens de toeschouwer de onderdelen in elkaar te laten zetten. Dat is wat Farocki doet als filmmaker. In iedere film maakt hij de samenhang tussen de verschillende onderdelen zichtbaar en zorgt dat alle elementen opnieuw bij elkaar komen. Hij geeft de verantwoordelijkheid voor de beelden terug aan de toeschouwer. Ons geeft hij de stofzuiger en het machinegeweer in handen. Zolang wij onze ogen niet sluiten."
Nina de Vroome / Sabzian
