Van oudsher werd de close-up in de film gebruikt om emoties via gezichtsuitdrukkingen over te brengen. Al snel begonnen filmmakers ook handen met dezelfde nabijheid in beeld te brengen. Door fragmenten uit een breed scala aan films samen te voegen, onderzoekt Harun Farocki de filmtaal van handen en gebaren, waarbij hij de verbanden met symboliek, Freudiaanse versprekingen, automatismen en muziek in kaart brengt. Handen kunnen emoties verraden die het gezicht probeert te onderdrukken; ze kunnen fungeren als doorgeefluik of als getuige. Farocki nodigt de kijker uit om samen met hem de geselecteerde scènes te analyseren, terwijl hij ze op een klein televisiescherm bekijkt en de rol van handen door de filmgeschiedenis heen becommentarieert.
