Honderden dagvaardingsbrieven stromen binnen in het bezette huis van La Voix des Sans Papiers. Kandé en Taslim sorteren en verdelen de brieven zorgvuldig onder de bewoners die voor de rechtbank moeten verschijnen. Op de dag van het proces komt iedereen één voor één aan. In de gangen van de rechtbank weerklinkt de echo van een bezetting.
“De afgelopen jaren brachten de regisseurs een grote verzameling beelden samen waaruit ze films puren in wisselwerking met de sans-papiers. Coppens was nog filmstudent toen hij bij manifestaties in Brussel leden van het collectief ontmoette en werd uitgenodigd om het huis te bezoeken waarin ze toen samenwoonden. Bij dat ene bezoek kon het niet blijven. Coppens nam vaak deel aan de activiteiten die in het huis plaatsvonden. Steeds had hij een camera bij zich, maar die bleef twee jaar lang in zijn tas tot iemand van La Voix Des Sans Papiers hem vroeg wanneer hij dacht te beginnen filmen. Pas na die uitnodiging ging de camera aan. Het tekent een proces waarin een eindproduct of filmen op zich geen doel is.”
Bjorn Gabriels / Kortfilm.be
,“Over de jaren heen verzamelen Coppens en Maissin tientallen uren kwetsbaar filmmateriaal waarvan ze uiteindelijk maar enkele minuten gebruiken. Dat hangt samen met dat spel tussen binnen en buiten, tussen licht en donker. Filmen is niet hetzelfde als films maken. Montage – het proces waarin ze dat gefilmde materiaal verwerken – betekent opnieuw positie innemen. Het is een vorm van herkijken, opnieuw kijken, terugkijken. Daarvoor is het belangrijk dat ze niet alleen werken, maar wel met twee, in een continu dialoog. Een dialoog die doorloopt naar de mensen met wie zij filmen, tijd doorbrengen, ouder worden, een leven leiden, leren kijken en luisteren. Die mensen, dat zijn de leden van het collectief La Voix des Sans-Papiers. Dat leven met het collectief loopt door van de huizen en de kamers waarin ze werken, eten, filmen naar de montagekamer: hun kruisende werelden. Ze zeggen dat ze niet de films maken die ze willen. Ze zeggen dat “les images sont résistantes”. Alsof het de beelden zijn die zich verzetten”.
Pieter Van Bogaert / HART Magazine
