Na de dood van zijn moeder probeert een filmregisseur te begrijpen hoe haar overlijden zijn blik op de wereld heeft veranderd. Aan de hand van beelden die hij van haar bewaarde, alledaagse voorwerpen en jeugdherinneringen, herbeleeft hij hun relatie – een band die, zo beseft hij, van hem een vrij individu heeft gemaakt, als kunstenaar en als mens. Verweven met literaire echo’s ontvouwt de film zich als een intieme maar levendige collage van kleuren, texturen en vormen, waarin familiearchieven, geënsceneerde momenten en huiselijke scènes door de zachte blik van de moeder met elkaar verbonden worden. Als laatste hoofdstuk in Pauwels’ ‘Trilogie de la cabane’ is La deuxième nuit zowel een dialoog tussen twee generaties als een poëtisch essay waarin persoonlijke ervaring samenvloeit met collectief geheugen. Bovenal is het een reflectie over hoe we naar de wereld kunnen kijken door de ogen van wie er niet meer is.
